Niels Peuchen is 19 jaar, woont in Diemen en studeert Journalistiek in Utrecht. Niels schrijft onder meer voor Schiphol Magazine en Bashers. Nieuwe schrijfopdrachten neemt hij graag aan. Gespecialiseerd is hij in nieuwe media en games, maar ook daarbuiten is-ie vaardig met woorden en letters en zulk spul.
Op Peuchen.nl blogt Niels heel af en toe, maar liever gebruikt hij Twitter. Op dit moment is hij op zoek naar een kamer in Utrecht. Tips? Spreek hem vooral aan.
Het moest een keer gebeuren, dat op zoek gaan naar een kamer. Niet dat het thuis verschrikkelijk is of dat de reistijd irriteert, dat is het niet. Ik vermaak me echt nog prima thuis en twee uur reizen per dag is prima te doen.
Maar het zou goed voor me zijn. Zelf koken en dan in de eerste week al een voedselvergiftiging oplopen. Een huisfeestje hebben en tegen een getergde buurman zeggen dat we toch echt zachter zullen zijn. Eindelijk die verdomde facturen op tijd sturen, omdat de huur betalen anders vrij lastig wordt.
Kortom: ik moet zelfstandig worden. Dat lijkt me halverwege het tweede jaar van m’n studie een prima moment. Misschien gebeurt het pas over een halfjaar, misschien over een maand al. Ik heb geen idee hoe leuk ik ben als ik moet hospiteren. Maar ik ga het gewoon proberen. Reageer hieronder, op Facebook of via Twitter als je een kamer over hebt in Utrecht of iemand kent met een leemte in zijn of haar (studenten)huis.
Bij voorbaat dank.
Smakeloos? Behoorlijk. Zie het als een spotprent.
Je kunt veel zeggen over Brno, maar niet dat de opvang van daklozen slecht geregeld is. Verantwoordelijk daarvoor is Oblastní Charita Brno, die drie gebouwen in de stad heeft. Een daarvan is een locatie speciaal voor vrouwen met kinderen, een ander is een daklozenhostel. De derde is een dagopvang voor elke Brno’er zonder dak boven zijn of haar hoofd. “Dat dit centrum sinds vier jaar midden in Brno zit, is heel goed geweest voor de daklozen”, zegt Kateřina Zoufalá, de coördinator van de opvang.
Het centrum in de wijk Zábrdovice oogt van buiten vrij troosteloos. Veel van de ramen zijn flink gehavend en de ingang bestaat uit twee grote klapdeuren van bijna verrot hout. Binnen doet het denken aan een oud kantoorgebouw, een vermoeden dat Zoufalá later bevestigt.
“Toen dit pand in 2008 leeg kwam te staan, is de dagopvang hierheen verhuisd. Eerst stond die ver buiten het centrum van de stad. We wilden verhuizen zodat de daklozen ons beter konden bereiken, en dat is zeker gelukt.” In Brno zijn volgens schattingen van de gemeente 1300 daklozen. De dagopvang krijgt er jaarlijks 1000 over de vloer. “Dat is drie keer meer dan toen we nog aan de rand van de stad zaten.”
Oblastní Charita Brno bestaat sinds 1993. Toen bestond de stichting uit de dagopvang, maar dan vrijwel alleen gericht op de dagelijkse behoeftes, en het opvangtehuis voor dakloze moeders. In 2004 kwam daar een locatie speciaal voor mannen bij. Vanaf dit jaar richt dat pand zich vooral op het verschaffen van slaapplekken. Zoufalá is duidelijk: “Dat de stichting al zo lang bestaat, bewijst het belang ervan.” En dan te bedenken dat Oblastní Charita niet het enige instituut is in Brno dat daklozenzorg aanbiedt: ook het Tsjechische Leger des Heils, in dezelfde straat gevestigd als de dagopvang, biedt hulp.
Op dagelijkse basis komen 80 tot 100 daklozen langs bij de opvang in het centrum. Ze krijgen een simpele maaltijd aangeboden, kunnen zich opfrissen en schone kleren krijgen, een krant lezen en tv kijken. Ook proberen de medewerkers van de opvang de daklozen een betere toekomst te bieden: “In dit centrum zijn altijd maatschappelijk werkers aanwezig, om simpelweg te praten met de bezoekers en om hen te helpen met hun problemen. Op die manier kunnen we de situatie van veel daklozen structureel veranderen.” Het gaat nog verder: het opvanghuis biedt ook rechtsbijstand en helpt bij het zoeken naar een baan.
De eerste tien bezoeken zijn gratis, daarna moet men gaan betalen voor sommige zaken, zoals eten en een douche. “Dit doen we niet om winst te maken, maar om misbruik te beperken. Maar mensen die helemaal geen geld hebben, zullen we niet buiten laten staan. Die kunnen hier klusjes doen om de diensten te verdienen.” Het schoonmaken van de dagopvang is wat de daklozen het meest doen, maar ook kunnen ze wenskaarten maken en kleding repareren. Die producten worden vervolgens verkocht in het pand zelf, maar ook daarbuiten, in de wijk. Of dat veel oplevert? “Niet echt”, zegt Zoufalá met een pijnlijke glimlach.
Het opvangcentrum is afhankelijk van geldschieters: overheden, bedrijven en particulieren. De gemeente Brno keert subsidie uit en de afzonderlijke stadsdelen dragen ook hun steentje bij. Daarnaast leveren onder meer supermarkten, apothekers en kledingwinkels producten die ze niet meer nodig hebben of waarvan de houdbaarheidsdatum bijna verlopen is. Ten slotte zijn er groepen, vooral bestaande uit gelovigen, die namens de gemeenschap geld afdragen. ”Zonder al die steun zouden wij niet elke dag opnieuw ons werk kunnen doen. Zonder die steun zouden de daklozen in Brno het heel wat moeilijker hebben.”
Deze column is geschreven op vrijdag en wordt een dezer dagen gepubliceerd op B’richt uit Brno.
Brno is vooral anders. Ik dans in een doodgewoon park tussen de rastafari’s om een uur of 10, 11 ‘s avonds. Ik bestel de duurste gerechten van de kaart omdat één Tsjechische kroon meer de waarde heeft van een papieren Burger King-kindermenukroontje dan van een uit goud gemaakt hoofddeksel. Ik spreek ongegeneerd over ‘Moravische mokkels’, vrij naar de Tsjechische provincie Zuid-Moravië, alsof vrouwen niet meer dan handelswaar zijn.
Een cultuurshock zou ik het niet willen noemen, een plezante verrassing des te meer. Als Brno een stoel zou zijn, dan is het een fauteuil met gaten in de bekleding en opgedroogde bleek over de leuning. De eigenaar van de fauteuil heeft al meerdere keren beloofd de bekleding te laten vervangen, maar hij is zo onbetrouwbaar als de pest. Zodra je echter gaat zitten, merk je dat ook afgeragde fauteuils heerlijke zitplekken zijn.
Anders is ook de muziek waarop de Brno’ers dansen. Staat in het Nederlandse uitgaansleven een nieuw, fijn hitje standaard in een zorgvuldig uitgedokterde afspeellijst, dan kom je minimaal anderhalf jaar later dat liedje in Brno tegen, voorafgegaan door Boney M en gevolgd door ABBA. Anders zijn de gemuilkorfde honden, alsof het bloeddorstige wezens zijn die naar de aarde zijn gestuurd om de apocalyps te bewerkstelligen. Anders zijn de trams met luikjes in het dak die standaard geopend zijn, waardoor het ook in de tram kan regenen. Anders zijn de heuvels, de hoogteverschillen, de bescheiden bergen in de stad. Anders zijn de voetgangerslichten die niet knipperen voordat ze op rood springen.
Als we zondag aankomen in Utrecht, ga ik onder een van de bankjes in de trein zitten. Alsof ik 8 jaar ben, op mijn hoofd een stalagmietencollectie prijkt door een halve pot Kruidvat-gel en ik net op een schoolreisje ben geweest. Maar deze keer doe ik het niet om mijn ouders te laten denken dat ik vermist ben. Deze keer doe ik het om Nederland in de wacht te zetten en het ‘andere’ Brno nog even niet te vergeten.
Deze blogpost verscheen eerder vandaag in gewijzigde vorm op Humedia.nl.
Tsjechië. Het land van… ja, van wat eigenlijk? Je kunt er skiën, vroeger was het een gezellig groot land samen met Slowakije en men betaalt er met kronen. Maar of dat Tsjechië typeert?
Samen met zeven andere eerstejaarsstudenten Journalistiek, drie ouderejaars en docent Bert Determeijer ga ik naar dat land. Morgen vertrekken we met de nachttrein, zondag stappen we uit op een van de treinstations van Brno, de tweede stad van Tsjechië. In datzelfde Brno gaan de uitverkoren studenten zeven dagen lang journalistiek bedrijven. Zoals dat al jarenlang gebeurt, steeds weer in het kader van de stedenband tussen Brno en ons aller Utrecht. (Ook al was in 2009 onzeker of de reis anno 2011 nog zou bestaan.)
Sinds vorig jaar wordt een heuse website gebruikt om al het werk te delen met de buitenwereld. Nu staat-ie nog vol artikelen van de vorige reis, maar aankomende week wordt daar verandering in gebracht. Dan zul je lezen over (of kijken naar, want er gaan flink wat camera’s mee) het eerste ‘maid café‘ in Europa, de bevlogen journalist Michal Kašpárek die een Engelstalige Brno-blog onderhoudt en – het blijven immers studenten – een hotel waar het bier recht voor je neus gebrouwen wordt.
Gedurende de week zal ik mijn eigen artikelen ook hier op Peuchen.nl plaatsen. Omdat dat leuk is. De artikelen net iets meer aandacht krijgen. Enzovoorts.
Dus: volgende week is Brno-week. Volg dat dus hier, op de website zelf en natuurlijk heel twee-punt-nullerig via Twitter. Dan beloven wij, de studenten, mooie inkijkjes in de wereld die Brno heet. Van uw belastingcenten. Nou ja, deels dan.
Op dit eigenste moment begint de jaarlijkse persconferentie van gamegigant Nintendo op de E3. Voor diegene zonder voorkennis: sorry, daar ga ik je hier niet aan helpen. Ik moet enkel ergens mijn voorspellingen kwijt:
Ik vrees dat alleen de laatste voorspelling uit zal komen. Veel plezier.
Mijn Twitter- en Facebook-gebruik loopt soms wat uit de hand. Althans, dat vinden anderen. Zelf ben ik van mening dat mijn tweets en statussen altijd door de beugel kunnen. Oké, ik plaats wel eens iets waar men pissig van wordt, waar men zich druk om maakt of waarmee ik mijn reputatie schade toebreng, maar spijt heb ik daar niet van. In geen enkel geval.
Of het door die berichten komt, door mijn paardenstaart of door iets totaal anders, weet ik niet, maar iemand vindt mij schattig. Zie de tweet hierboven. Wieke (een toffe mede-SvJ’er) merkte het op. In de trein, van Utrecht naar Amersfoort. Op 27 mei, rond een uur of 10, 11 ‘s ochtends. Ze weet nog slechts één ding: het meisje lijkt op Selena Gomez, het vriendinnetje van Justin Bieber. Of ik daar blij mee moet zijn, is natuurlijk de vraag. Toch wil ik een poging ondernemen het meisje te vinden. Ik gok dat ze op de SvJ zit, omdat ze de trein vanaf Utrecht pakte, maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet.
(En nee, ik was er dus niet bij. Ik was een fez kopen voor het feest der feesten.)
Dus: ben of ken jij een meisje dat op Selena Gomez lijkt, afgelopen vrijdag in de trein naar Amersfoort zat en mij lijkt te kennen? Reageer.
Deze interview verscheen eerder op Bashers.nl.
Als beginnende iPhone-ontwikkelaar benaderd worden door het grote Chillingo (uitgever van onder meer Angry Birds), omdat er interesse is in een van je games: de zaken kunnen slechter gaan. Het is alsof je een baan aangeboden krijgt terwijl je nog studeert. Dan zeg je geen nee. GD8 Games deed dat ook niet tegen de Engelse uitgever.
De samenwerking vervolgens wegmoffelen in een persberichtachtige e-mail van GD8 naar Bashers roept vragen op. Welk aandeel heeft Chillingo werkelijk in de ontwikkeling van Folded Flyer, de game in kwestie? En waarom duurt die ontwikkeling zo lang? Met dat in het achterhoofd sprak ik met twee van de mannen achter GD8 Games: ‘creative director’ Tim Vogel en ‘lead artist’ Pieter Dol.
Folded Flight anno oktober 2010
GD8 Games (“Nee, daar zit geen betekenis achter: het was gewoon de naam van onze projectgroep. Het klinkt wel cool.”) is piepjong. In maart 2010 besloot een groep Communication & Multimedia Design-studenten van de Leeuwardense NHL Hogeschool zich te profileren als game-ontwikkelaar. Drie maanden later was het al raak: Chillingo nam contact op met de jonge honden. Dol: “We hadden een bericht op het Touch Arcade-forum geplaatst over Folded Flight (de toenmalige naam van het spel, red.), een game die we twee weken later zouden uitbrengen. We hadden hem al geüpload bij Apple, toen we opeens een mailtje van Chillingo kregen: ‘Je moet Folded Flight er nu afhalen, want we zien we er wel wat in.’” We hebben meteen het spel gecanceld om er verder aan te werken.”
Het is niet eens zo’n slechte grap om Folded Flyer de Gran Turismo 5 van GD8 Games te noemen. Vogel: “Folded Flight begon als leerproject: het was onze eerste iPhone-game. De tilt-controls waren helemaal nieuw voor ons, dus vonden we het leuk daar wat mee te doen.” Dat leverde een spel op waarin je met een ‘customizable’ papieren vliegtuigje punten verzamelt, maar niet voordat het een aantal keer over de kop was gegaan. Toen de game eindelijk ingediend werd bij Apple, kwam Chillingo er dus tussen. “Met dat bedrijf zijn we gaan kijken hoe we een succes van de game kunnen maken”, zegt Vogel. Dol vult hem aan: “De samenwerking bestaat vooral uit mailcontact. Wij sturen nieuwe versies van de game, Chillingo test deze en geeft feedback. Op deze manier werken we nu bijna een jaar samen en dat gaat prima.” Vogel is overtuigd: “Ik denk dat de game hierdoor echt iets moois kan worden.”
Cubo is een van de twee GD8-games in de App Store en op z’n zachtst gezegd weinig origineel. De trailer spreekt boekdelen: de game omvat niets meer dan het welbekende Simon Says. Vogel: “Cubo is in één dag bedacht en in drie dagen gemaakt.” Dol: “Het was meer om te kijken: wat kun je met zo’n simpel concept doen en wat doet het in de App Store?” Het antwoord was al snel duidelijk: “Cubo doet het niet goed. Het idee erachter is te simpel. Daardoor is het ook moeilijk te verkopen: wij kunnen wel tien keer zeggen hoe tof het is, maar verder kun je er weinig kanten mee op”, aldus Vogel.
“Een paar maanden geleden leek Folded Flight bijna afgerond”, aldus Vogel. “Maar toen kwamen we erachter dat de graphics behoorlijk verouderd waren. Daar was sinds het begin nauwelijks iets aan veranderd. Je ziet dat de iOS-markt ontzettend snel gaat, kijk bijvoorbeeld naar Infinity Blade. Daar kun je niet tegen opboksen. Mensen verwachten die kwaliteit, dus besloten we om het hele spel opnieuw vorm te geven.”
Na een aantal tests stuurde GD8 de nieuwe versie op naar Chillingo. “De mensen daar vonden het geweldig”, zegt Vogel. “Ze waren er ondersteboven van. Ze vonden dat we die stijl verder moesten uitwerken.” Maar ondertussen was de game opnieuw vertraagd; de planning moest weer omgegooid worden. Juli 2010 was al niet gehaald en de game uitbrengen in het eerste kwartaal van 2011 zou ook lastig worden.
De Friese ontwikkelstudio moest dus nog even wachten met het uitbrengen van zijn mogelijke succesnummer. Om toch de App Store te verkennen, bracht GD8 in december twee games uit (zie kaders). Het scheelt voor Vogel en Dol dat ze beiden nog studeren, net zoals de andere mannen – of jongens, hoe je ze wilt noemen – achter GD8. De studie geeft hen de ruimte om veel te proberen: “Omdat we studenten zijn, hebben we financiële voordelen als studiefinanciering en gratis OV. Dat zorgt ervoor dat je wat minder hard op je bek gaat als je een fout maakt”, concludeert Vogel.
Joe Cable (niet te verwarren met Joe Danger) is de andere reeds beschikbare game van GD8. “Joe Cable is meer een eigen IP dan Cubo”, vindt Vogel. “Het concept, het karakter ervan is leuker. De ontwikkeling heeft langer geduurd, maar dat zie je gelukkig terug in de cijfers van de App Store. We zouden wel nog een update uit willen brengen, omdat er nog foutjes in zitten. Tot nu toe is de app 70.000 keer gedownload; afgaande op de populariteit van de vorige update denken we dat ook deze behoorlijk wat mensen zal bereiken.”
Sinds april gaat de game door het leven als Folded Flyer en wordt een release in augustus 2011 beoogd. Waarom deze naamswijziging en – belangrijker nog – waarom laat de game zo lang op zich wachten? Vogel legt uit: “Folded Flight is eigenlijk het protoype geworden waarop Folded Flyer gebaseerd is. We hebben het spel van de grond af opnieuw gebouwd. Om aan te geven dat het om een nieuwe versie gaat, is besloten tot de naamswijziging. Bovendien waren er wat problemen met de naam in de App Store.”
Toch wordt de release steeds concreter. “We hebben de vernieuwde game tijdens de Festival of Games in Utrecht en het App Circus in Rotterdam gepresenteerd. Op beide evenementen werd hij erg goed ontvangen.” Het enige wat nu dus nog in de weg kan staan van een succesvolle release in augustus, is het opnieuw uitstellen daarvan. Maar of Vogel daarmee bezig is? “Zoals het er nu uitziet, gaan we de deadline gewoon halen.”
Met dank aan GD8 Games voor de foto boven dit artikel.
Folded Flyer anno nu
Dat het alweer vijf maanden geleden is dat ik voor het eerst iets schreef voor het DiemerNieuws. Sindsdien heb ik niets meer voor dat lokale krantje gedaan, omdat ik druk was met andere media en bovendien veel tijd stak in mijn studie (met resultaat). Twee weken geleden zag ik echter een aankondiging voor de Straatvoetbaldag, e-mailde ik een redacteur van het DiemerNieuws en ontving ik zijn goedkeuring. Een verslag volgde. De eindredactie heeft een aantal (tik)foutjes gemaakt, maar daar kan ik mee leven. Omdat het krantje toch maar zo’n 20.000 mensen bereikt.
