Peuchen.nl

Deze column schreef ik van maandag- op dinsdagnacht. Nog steeds vind ik BAM! niets voor Dibi, maar de slogan past wel bij hoe GroenLinks omgaat met Dibi’s sollicitatie.

“GroenLinks heeft niet zoveel goeie ervaringen met attributen, maar ik ga het toch nog een keer doen.” Met die woorden gooide Tofik Dibi gisteren een stropdas op de grond. BAM!, dat wilde je horen. BAM!, zodra het stuk stof de vloer raakte. Maar nee, Dibi wierp de stropdas met een lullig boogje voor zich uit.

BAM! Zo’n campagneslogan is eigenlijk helemaal niets voor de jongeling. BAM! verwacht je uit de mond van Emile Ratelband. Alsof hij eindelijk een alternatief voor ‘Tsjakka!’ heeft. Niet uit de mond van Tofik Dibi, die in niets lijkt op de positiviteitscoach. Dibi zou geen leeuw importeren uit Praag om het beest als huisdier te houden. Dibi zou Osama bin Laden geen “verlicht denker” noemen. Dibi zou niet zijn eigen huis in de fik proberen te steken om er een bewoner uit te krijgen.

Dibi is te braaf om BAM! als slogan te voeren. Gisteravond bij Knevel & Van den Brink sprak hij tegenover ons aller Andries en Tijs zijn slogan uit. Het klonk als ‘Bam…’, niet als BAM! Zijn verhaal klonk coherent, ambitieus, gespeend van een dosis lef, maar niet alsof het in zou slaan als een bom. “Den Haag schudde op haar grondvesten toen GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi zijn slogan bekendmaakte”? Die zinsnede zou hoogstens gebezigd worden door een bevriende partijbladredacteur, niet door een Ferry Mingelen.

Wat wel BAM! aan de campagne van Dibi is? Dat de campagne überhaupt bestaat. Dat Tofik Dibi fractievoorzitter Jolande Sap heeft uitgedaagd. Dat hij refereerde aan Saps stekkerdebacle (waar hij dan wel weer een van de bedenkers van was). Dát was onverwacht, dát was spannend. Sommigen zullen zeggen dat ze de kandidatuur allang zagen aankomen – en misschien was dat ook zo -, maar zagen ze ook dat hij op dit moment zijn campagne zou starten? Voordat Sap ook maar een Tweede Kamer-verkiezing heeft mogen meemaken?

Voor de show was het jammer dat het een week stil moest zijn voordat Tofik Dibi uit de lijsttrekkerskast kwam. Was Dibi gelijk naar buiten getreden, dan was het nog meer BAM! geweest. Misschien BAMBAM!, misschien BAMMM! Dan zou de rest van de campagne, of het hebben van een verhaal, niet eens nodig zijn. Dan had hij op de eerste dag al zijn beoogde lijsttrekkerschap binnen. En dan had hij aan mogen schuiven bij Pauw & Witteman, in plaats van bij christelijke zomerafdankertjes Andries en Tijs.

Het moest een keer gebeuren, dat op zoek gaan naar een kamer. Niet dat het thuis verschrikkelijk is of dat de reistijd irriteert, dat is het niet. Ik vermaak me echt nog prima thuis en twee uur reizen per dag is prima te doen.

Maar het zou goed voor me zijn. Zelf koken en dan in de eerste week al een voedselvergiftiging oplopen. Een huisfeestje hebben en tegen een getergde buurman zeggen dat we toch echt zachter zullen zijn. Eindelijk die verdomde facturen op tijd sturen, omdat de huur betalen anders vrij lastig wordt.

Kortom: ik moet zelfstandig worden. Dat lijkt me halverwege het tweede jaar van m’n studie een prima moment. Misschien gebeurt het pas over een halfjaar, misschien over een maand al. Ik heb geen idee hoe leuk ik ben als ik moet hospiteren. Maar ik ga het gewoon proberen. Reageer hieronder, op Facebook of via Twitter als je een kamer over hebt in Utrecht of iemand kent met een leemte in zijn of haar (studenten)huis.

Bij voorbaat dank.

Smakeloos? Behoorlijk. Zie het als een spotprent.

Op dit eigenste moment begint de jaarlijkse persconferentie van gamegigant Nintendo op de E3. Voor diegene zonder voorkennis: sorry, daar ga ik je hier niet aan helpen. Ik moet enkel ergens mijn voorspellingen kwijt:

• de nieuwe Nintendo-console gaat simpelweg ‘Nintendo’ heten en verschijnt in het eerste of tweede kwartaal van 2012;
• Pikmin 3 wordt een launchtitel voor de Nintendo;
• de nieuwste Super Smash Bros. wordt aangekondigd;
• The Legend of Zelda: Skyward Sword heeft vertraging opgelopen, maar wordt wel nog een Wii-titel;
• The Legend of Zelda komt naar de 3DS in het Wind Waker-stijltje
• de ‘Phoenix Wright meets Professor Layton’-game krijgt een releasedatum opgespeld;
• de Vitality Sensor komt weer niet voorbij.

Ik vrees dat alleen de laatste voorspelling uit zal komen. Veel plezier.

Dat het alweer vijf maanden geleden is dat ik voor het eerst iets schreef voor het DiemerNieuws. Sindsdien heb ik niets meer voor dat lokale krantje gedaan, omdat ik druk was met andere media en bovendien veel tijd stak in mijn studie (met resultaat). Twee weken geleden zag ik echter een aankondiging voor de Straatvoetbaldag, e-mailde ik een redacteur van het DiemerNieuws en ontving ik zijn goedkeuring. Een verslag volgde. De eindredactie heeft een aantal (tik)foutjes gemaakt, maar daar kan ik mee leven. Omdat het krantje toch maar zo’n 20.000 mensen bereikt.

Achtenhalf uur lang op een stembureau zitten heeft wel wat. Van 15:00 uur ‘s middags tot 21:00 uur ‘s avonds mensen begroeten, legitimatie controleren, het aantal stembiljetten turven klinkt niet spannend. Is het ook niet. Totaal niet.

Vooraf was dat bovendien niet de verwachting. Wat ik enkele dagen van tevoren wel dacht, is dat ik opgescheept zou zitten met drie vijftigplussers. Bij de twee uur durende instructieavond was negentig procent van de aanwezigen namelijk ouder dan vijftig jaar. Dat zag je, daar had je geen legitimatiebewijzen voor nodig.

We schrijven woensdag 2 maart 2011. Om 14:55 uur toon ik mijn identiteitskaart. Twee minuten later deponeer ik mijn stem in de stembus. Een politiek correcte stem op D66. De twijfel die ik had, heb ik nog steeds. Ik groet de aanwezige stembureauleden, maak hen duidelijk dat ik de shift overneem van een van hen. Ik zie vier vrouwen, van wie een mijn leeftijd heeft, van wie een andere met pensioen is. De twee overgebleven vrouwen zitten tegen de 50 aan, maar zijn het nog niet.

De oudere vrouw blijkt naar huis te gaan. Mijn ‘vrees’ was ongegrond. (Niets tegen oudere vrouwen overigens. Oudere vrouwen zijn tof. Net als Doctor Who. En Spotify.)

De dag verloopt niet onaangenaam. Problemen zijn miniem. Een enkele keer klopt de telling niet, een enkele keer doet een stemmer lastig. Ach. Dan moet het leuke nog komen: vanaf 21:00 uur mogen we de stemmen gaan tellen. Een klus die bij ons tweeënhalf duurt. Tweeënhalf uur waarin ik begin met de PVV (113 stemmen), vervolgens de D66-stembiljetten (68 in totaal) splits naar persoon, waarna de PvdA (met 175 de winnaar in ons stembureau) dezelfde behandeling ondergaat.

We noteren de aantallen, gaan naar het gemeentehuis en blijven hangen voor Ferry Mingelen op de tv. De Provinciale Statenverkiezingen worden dan pas echt leuk.

Ik heb een trauma. Toen ik vorige week de vragen van Kieskompas.nl beantwoordde, was ik ietwat huiverig voor de uitslag. Ik zou toch geen PVV krijgen? Of ChristenUnie-SGP? De uiteindelijke uitkomst bleek nóg erger. 50PLUS, de partij voor de babyboomgeneratie. (Klik hiernaast voor een wat groter overzicht.) De partij die als slogan “Een Partij voor de Mensen” heeft (nee, dus niet voor de dieren of voor de planten). De partij met als voorzitter Jan Nagel, die ooit samen met Peter R. de Vries de Partij voor Rechtvaardigheid, Daadkracht en Vooruitgang wilde oprichten.

Verdrietig ben ik ook. Eigenlijk is het mijn schuld. Ik denk blijkbaar net zo als 50PLUS. Ook ik vind dat “een nieuwe IJmeerverbinding tussen Amsterdam en Almere alleen een OV-verbinding [mag] zijn en geen autoweg”. Niet dat ik ooit eerder van deze kwestie heb gehoord, maar toch. Het zet je aan het denken.

Dat is meteen het probleem dat ik met het Kieskompas voor de Provinciale Statenverkiezingen heb: op een groot deel van de stellingen moet ik met ‘neutraal’ of ‘geen mening’ antwoorden. Vaak heb ik simpelweg geen idee waarover het gaat. Zo ben ik nauwelijks bekend met de haventerreinen bij het Noordzeekanaal, kan ik weinig zeggen over de bevolkingskrimp in de Kop van Noord-Holland en laat ik inpoldering van het IJmeer liever over aan diegene die daarover gaan.

Brengt mij bij de volgende vraag: waarop moet ik stemmen? 50PLUS gaat het écht niet worden, PvdA is zo.. tja, ChristenUnie-SGP is gedeeltelijk SGP en D66 wil de provincie best opdoeken. Tja. Ik weet het niet. Bovendien heeft Kieskompas-concurrent Stemwijzer geen vragen voor Noord-Holland. Dan maar blanco?

Afgelopen donderdag stond voor het eerst mijn naam in een krant. Boven ‘n artikeltje over een brandoefening in Diemen. Het DiemerNieuws plaatste dit stukje tekst, nadat zij mij ter oefening op de oefening af had gestuurd (ja, ik zie hoe lelijk de zin is). Ik was best blij toen ik het zag.

De laatste tijd heb ik veel dingen voor het eerst gedaan: ik heb een recensie voor Bashers geschreven, plezier beleefd aan een online multiplayer en een heus eBook gekocht. En gisteren ben ik naar het casino geweest, te weten het Holland Casino aan ‘t Max Euweplein, Amsterdam. Een ervaring, dat was het zeker. Maar of ik het vaker zal doen? Nee.

Vriend H. opperde nog geen week geleden het idee om naar het casino te gaan. Onder het mom van ‘je moet er een keer geweest zijn’ stemde ik toe. Gisteren was het zover. Netjes gekleed, met mijn identiteitskaart én het nodige geld op zak gingen we naar binnen. Samen met T., een vriend van H., en H. zelf. (Geen idee waarom ik die afkortingen eigenlijk gebruik; als ik ze in columns lees, vind ik ze altijd storend.) Ondanks dat H. in  de tram ernaartoe nog dacht dat-ie wel met z’n vest naar binnen kon, werd hem door de garderobejuffrouw vriendelijk verzocht het vest af te geven.

De Lido-club was door de lage inzetten onze thuisbasis. We begonnen met de gokkasten, waar ik al vrij snel op uitgekeken was, maar waar H. en T. grote winsten haalden (die ze overigens ook snel weer verspeelden). Interessanter werd het bij de roulettetafels, waar ik mijn winst wilde halen. Het trucje van inzetten op één kleur en steeds je inzet verdubbelen als het balletje op de andere kleur valt, kostte me bijna de kop, maar uiteindelijk behaalde ik daar een winst van 7 euro. Met aftrek van de twee verspilde euro’s bij de fruitautomaten stond ik 5 euro in de plus. En toen stopte ik met gokken, nog vroeg in de avond.

T. had een wat grotere winst. Door wat gepoker (dat ik door de 50 euro buy-in aan me voorbij liet gaan) ging hij naar huis met 90 euro extra. Fantastisch was het sms’je dat H. kreeg van T. toen T. 180 euro aan fiches had. H. zelf stond een groot gedeelte van de avond op verlies. Onze vaste roulettetafel sloot aan het eind van de avond en hij besloot te cashen, met een eurootje of 10 in de min. De 5 euro die hij nog in chips had, legde hij op een andere tafel neer. En toen werd dat bedrag vernegenvoudigd.

De terugweg werd gevuld met verhalen over de pokertafel van T. en gezeik op het nachtnet. Je kunt je Studenten OV-chipkaart (met een week-reisproduct) blijkbaar niet ‘s weekends in de nachtbussen gebruiken. Ondanks de 30 euro die ik erop heb staan. Stom.

Ik begon heel ambitieus. In een maand tijd zou ik een roman van 50.000 woorden schrijven, in het kader van NaNoWriMo. Vooraf had ik geen idee van een plot, maar dat zou gaandeweg wel komen… dacht ik.

Misschien had ik de roman nog een kans moeten gunnen, maar na zes dagen ben ik ermee gestopt. Elke dag een kleine 1700 woorden schrijven over ‘helemaal niets’ is niet aan mij besteed. Eigenlijk had ik het al zien aankomen: het boek begon met de twee hoofdpersonen samen in bed, om ze te introduceren. Dat laatste is dan wel weer gelukt. Maar het geheel was van een zodanig bedroevend niveau dat doorgaan mij niet verstandig leek.

Bovendien vond ik steeds moeilijker worden om mezelf constant aan het werk te zetten voor een roman die zelfs door menig Bouquetreeksauteur (galgje!) uitgekotst zou worden. Daarom is mijn NaNoWriMo-avontuur nu al voorbij. Spijt heb ik echter niet. Ik heb namelijk geleerd dat elke dag 1700 woorden schrijven niets voor mij is, maar dat dagelijks schrijven me wel goed doet. Laatstgenoemde zou ik daarom graag voortzetten. In welke vorm? Ik denk nog na. Want niemand – en vooral ik niet – zit te wachten op een blogpost als deze, zeven dagen per week.