Peuchen.nl

We namen de auto naar Spanje. Niet onze eigen auto, want die is te klein. We gebruikten die van de vrienden van mijn ouders: een grote, ruime Peugeot. Vorig jaar hadden we nog zelf een grote auto tot onze beschikking, maar die sneuvelde op de terugweg van ‘n reisje naar Keulen. Stress, een lichtere portemonnee en een extra ‘vakantiedag’ waren de gevolgen en dat leverde toch een licht trauma op. “Als het deze keer maar goed gaat…” Gelukkig verliep de terugreis deze keer zonder problemen en was twee dagen in de auto zitten best uit te houden, mede dankzij de nodige stops, genoeg water en eetwaar en een hotelletje tussendoor. En door de herinnering aan ‘n heerlijke vakantie.

We zijn sinds gisteravond weer thuis, maar ik blijf deze week nog doorgaan met dagelijkse impressies van mijn vakantie en alles daaromheen. Ik miste Spanje namelijk meteen toen we weer in Nederland aankwamen; mijn eerste woorden waren dan ook “Ik wil terug”. Die roep werd versterkt toen we gingen eten bij een Van der Valk-restaurant dat in niets aan Spanje deed denken. Het was me allemaal net even te chique, te duur en te langzaam. En er was geen Fanta Lemon te krijgen, mijn meest gedronken Spaanse drankje.

In datzelfde restaurant uitte ik nog een keer mijn kreet toen ik hoorde dat er hoogstwaarschijnlijk een rechts kabinet komt en dat Ajax van Twente had verloren. Ik wil terug.

We zijn toe aan de laatste dag hier. Als ik iets ga missen, is het ‘t Spaanse eten wel. Ik houd van paella (maar niet de versie met konijn omdat ik – hoe hypocriet ook – dat zielig vind). Ik houd van calamares (een flauw grapje: helemaal als-ie Paul heeft geheten). Ik houd van tortilla (gelukkig maakt mijn vader dat thuis ook met enige regelmaat). Ik houd van boquerones fritos (met graat en al). Ik houd van churros (vooral bij het ontbijt). Overal wat van pakken tijdens de maaltijd, pas laat op de avond eten, ook dat zijn tradities waar ik blij van word. En als je na elke maaltijd de rekening ziet, blijft dat gevoel nog wel even hangen.

We zijn drie jaar geleden op dezelfde camping geweest, hier in Spanje. Toen waren we met familie en ‘net-niet’-familie (d.w.z. de familie van een aangetrouwde – en ondertussen weer gescheiden – tante). De herinneringen aan die vakantie waren zodanig dat we dit jaar besloten weer hierheen te komen, nu enkel met z’n vieren. Hoewel ik de reisgenoten af en toe wel mis – ik ben bijvoorbeeld niet van plan in m’n eentje naar de campingdisco te gaan – is het nog steeds een leuke plek om je vakantie door te brengen. De twee zwembaden zijn fijn, het strand is op loopafstand en het merendeel van de toeristen komt uit het eigen Spanje. Daardoor zijn er geen taferelen als bij de welbekende badplaatsen – met Nederlandse cafés en hordes landgenoten. Iets waar we totaal niet op zitten te wachten.

We hebben vier mogelijkheden tot het luisteren van muziek in de auto waarmee we ons in Spanje bevinden. De eerste optie is het aansluiten van een willekeurige muziekspeler (in ons huishouden is dat de iPod) op een apparaatje dat radiogolven de lucht in stuurt. De autoradio zou dat moeten oppikken. Maar aan de zinsformulering zie je al dat het niet werkt zoals ‘t zou moeten werken. De tweede mogelijkheid is de enige cd die we bij ons hebben: Automatic for the People van R.E.M. Maar na twaalf keer Everybody Hurts begrijp je wel waar Michael Stipe over zingt. Manier nummer drie is een klein speakertje, speciaal voor iPods. En dat werkt, al vindt de vrouwelijke helft van ons gezin het mijns inziens iets te leuk om steeds dezelfde nummers te horen.

De laatste optie is de plaatselijke, Spaanse radio, en dan met name Flaix FM. [Flaasj•ef•em] doet me denken aan het Nederlandse Slam!FM door de nadruk op dance, trance en de daaraan gerelateerde popmuziek, maar lijkt minder gericht op de grote hits. Af en toe komt er zelfs iets voorbij wat lijkt op hardstyle. En het mooie van Flaix FM is dat het vijfentwintig jaar geleden ook al bestond, toen mijn vader met de auto naar Spanje op vakantie ging; hij luisterde er ook naar. Als ik hem moet geloven, is het soort muziek niet ingrijpend veranderd.

We staan op een camping. Niet met een tent, niet – volgens de Belgen ‘op z’n Nederlands’ – met een caravan, maar in een huisje. Een klein huisje waarin niets ideaal is. De koelkastdeur klemt en het klepje van de vriezer in die koelkast lijkt elk moment los te kunnen schieten. Uit het bovenste bed van het stapelbed zou je zo kunnen vallen en het matras is mij te smal. De schuifdeur van de slaapkamer komt regelmatig los uit de rails, wat de badkamerdeur ook wel eens overkomt. In de douchecabine kun je je kont niet keren en constant dreigt het gevaar dat-ie overstroomt. De tv verschiet af en toe plots van zender en de afstandsbediening werkt enkel als je met uiterste precisie richt. Er zijn te weinig stopcontacten en de wel aanwezige bevinden zich op onlogische plekken. Gelukkig is er airconditioning.

We zijn aangekomen in Oropesa, een stadje aan de Spaanse oostkust. De stad doet me ‘s avonds denken aan Las Vegas, met al haar overdadige verlichting en de activiteit op straat die er ook na middernacht nog is. Overdag, wanneer je in de auto zit en Oropesa ziet opdoemen, overvallen associaties met Dubai mij. Niet die van eilanden in de vorm van de aardse continenten, maar die van ‘the boulevard of broken dreams’. De crisis heeft ook in Spanje huisgehouden, vrij fors. Veel bouwprojecten liggen daardoor stil en daar zijn er nogal wat van in Oropesa. Ook, als je eenmaal in de stad bent, valt het financieel gebrek op. Restaurants zijn leeg en terrasjes missen alleen nog voorbijrollend ‘tumbleweed’. Oropesa leeft van het toerisme en dat merk je.