Peuchen.nl

Deze column is geschreven op vrijdag en wordt een dezer dagen gepubliceerd op B’richt uit Brno.

Brno is vooral anders. Ik dans in een doodgewoon park tussen de rastafari’s om een uur of 10, 11 ‘s avonds. Ik bestel de duurste gerechten van de kaart omdat één Tsjechische kroon meer de waarde heeft van een papieren Burger King-kindermenukroontje dan van een uit goud gemaakt hoofddeksel. Ik spreek ongegeneerd over ‘Moravische mokkels’, vrij naar de Tsjechische provincie Zuid-Moravië, alsof vrouwen niet meer dan handelswaar zijn.

Een cultuurshock zou ik het niet willen noemen, een plezante verrassing des te meer. Als Brno een stoel zou zijn, dan is het een fauteuil met gaten in de bekleding en opgedroogde bleek over de leuning. De eigenaar van de fauteuil heeft al meerdere keren beloofd de bekleding te laten vervangen, maar hij is zo onbetrouwbaar als de pest. Zodra je echter gaat zitten, merk je dat ook afgeragde fauteuils heerlijke zitplekken zijn.

Anders is ook de muziek waarop de Brno’ers dansen. Staat in het Nederlandse uitgaansleven een nieuw, fijn hitje standaard in een zorgvuldig uitgedokterde afspeellijst, dan kom je minimaal anderhalf jaar later dat liedje in Brno tegen, voorafgegaan door Boney M en gevolgd door ABBA. Anders zijn de gemuilkorfde honden, alsof het bloeddorstige wezens zijn die naar de aarde zijn gestuurd om de apocalyps te bewerkstelligen. Anders zijn de trams met luikjes in het dak die standaard geopend zijn, waardoor het ook in de tram kan regenen. Anders zijn de heuvels, de hoogteverschillen, de bescheiden bergen in de stad. Anders zijn de voetgangerslichten die niet knipperen voordat ze op rood springen.

Als we zondag aankomen in Utrecht, ga ik onder een van de bankjes in de trein zitten. Alsof ik 8 jaar ben, op mijn hoofd een stalagmietencollectie prijkt door een halve pot Kruidvat-gel en ik net op een schoolreisje ben geweest. Maar deze keer doe ik het niet om mijn ouders te laten denken dat ik vermist ben. Deze keer doe ik het om Nederland in de wacht te zetten en het ‘andere’ Brno nog even niet te vergeten.

Deze blogpost verscheen eerder vandaag in gewijzigde vorm op Humedia.nl.

Tsjechië. Het land van… ja, van wat eigenlijk? Je kunt er skiën, vroeger was het een gezellig groot land samen met Slowakije en men betaalt er met kronen. Maar of dat Tsjechië typeert?

Samen met zeven andere eerstejaarsstudenten Journalistiek, drie ouderejaars en docent Bert Determeijer ga ik naar dat land. Morgen vertrekken we met de nachttrein, zondag stappen we uit op een van de treinstations van Brno, de tweede stad van Tsjechië. In datzelfde Brno gaan de uitverkoren studenten zeven dagen lang journalistiek bedrijven. Zoals dat al jarenlang gebeurt, steeds weer in het kader van de stedenband tussen Brno en ons aller Utrecht. (Ook al was in 2009 onzeker of de reis anno 2011 nog zou bestaan.)

Sinds vorig jaar wordt een heuse website gebruikt om al het werk te delen met de buitenwereld. Nu staat-ie nog vol artikelen van de vorige reis, maar aankomende week wordt daar verandering in gebracht. Dan zul je lezen over (of kijken naar, want er gaan flink wat camera’s mee) het eerste ‘maid café‘ in Europa, de bevlogen journalist Michal Kašpárek die een Engelstalige Brno-blog onderhoudt en – het blijven immers studenten – een hotel waar het bier recht voor je neus gebrouwen wordt.

Gedurende de week zal ik mijn eigen artikelen ook hier op Peuchen.nl plaatsen. Omdat dat leuk is. De artikelen net iets meer aandacht krijgen. Enzovoorts.

Dus: volgende week is Brno-week. Volg dat dus hier, op de website zelf en natuurlijk heel twee-punt-nullerig via Twitter. Dan beloven wij, de studenten, mooie inkijkjes in de wereld die Brno heet. Van uw belastingcenten. Nou ja, deels dan.

Het was een avondje dansendansen zoals vele andere. Tivoli, Utrecht deed dienst als de plek waar we onverstandig waren. We vertrokken rond 4 uur ‘s nachts, pakten de taxi en gingen slapen.

De telefoon gaat, ik word wakker. Tegen de tijd dat ik doorheb dat het mijn telefoon is waardoor ik ontwaak, ben ik te laat. Het nummer, dat begint met het Utrechtse 030, herken ik totaal niet.

Zestien minuten later gaat de telefoon opnieuw. Hetzelfde nummer. Ik neem op, hoor een bekende stem praten, krijg een bestemming toegeworpen voor een reisje van 18 tot 26 juni. Het is geen vraag, het is een mededeling. Ik gooi er een aantal keer ‘ja’ tussendoor, ik stel geen vragen, ik hoor het aan. Flabbergasted. De stem gaat door met het gesprek. Of ik maandag, drie dagen later, mee uit eten ga. Om de groep te leren kennen.

Het idee: ik ga in juni samen met de zeven beste eerstejaars, drie ouderejaars en een docent naar Brno, de tweede stad van Tsjechië. Aanvankelijk zou ik niet bij het groepje zitten, waar ik vrede mee had. Toen haakte iemand af. Toen werd ik gebeld. Dat was tof.

De uitwerking: ik ga artikelen schrijven, foto’s maken, filmen in Brno. Verhalen over de jeugd aldaar. Over de cultuur. Over het dagelijkse leven. Over de relatie met Europa. Over leuke dingen. In juni. Na de laatste tentamenweek. Voor de herkansingsweek. Met een beetje pech krijg ik in Brno te horen dat ik een aantal dagen later nog naar Utrecht moet. Maar daar ga ik niet van uit.

De reis: we vertrekken op 18 juni om 19:00 uur met de trein naar Brno, met een korte stop in Berlijn. Dat kan sneller, zoals je hierboven kunt zien, bijvoorbeeld via Wuppertal, Fulda, Bayreuth en Pizeň. Maar goed, een tocht van zeventieneneenhalf uur met de nachttrein (met banken waar je bedden van kunt maken) heeft wel iets.

Uiteraard houd ik te zijner tijd de buitenwereld op de hoogte van alle Brno’se avonturen. Is het niet via deze prachtige blog, dan wel door middel van mijn ongezonde obsessie. Trouwens, een volstrekt irrelevante mededeling: de treinreis en de overnachting zijn op kosten van de gemeente Utrecht. Dank u wel.